حرفی تازه تر

شما بگید چه حرفی یا سوالی یا هرچی که می خواین.

زمزمه ایست یا نجوایی

هر چه هست صدای خوشی است

زیر لب میخواند بیا بیا با من بیا

حس عجیبی ست

به آن ناشناس می گوییم کیستی ؟؟؟ به کجا بیایم؟؟؟

باز گفت بیا من خود تو ام

با تشكر

از همتون ممنون 

شعر می گفتم که ناگهان در زد
از روی کاناپه و گلدان پريدم
و در سکوتی که روی آب ريخت
صدايی در قفل چرخيد و در پا پس کشيد
مرا مثل روزی که در آينه بودم پشت در می ديدم
هنوز زنگ می زد
بی آنکه چيزی گفته باشم
مثل روزی که در آينه بودم به خانه آمد و با من دست داد
دستی که در بست و از خانه بيرونم کرد
من اين شعر بلند را نيامده ام که برگردم
پشت در ايستاده ام
وهی زنگ می زنم
می دانم! بيت آخر در همين کوچه ست...

بیا اینم جدول سودوکو

                                                            دانلود

آپلود،آپلود عکس، عکس،عکس آپلود،آپلودسنتر

من مدتی است در زمین پرسه می زنم

زمین چیز دلکشی است

اما دو راهی هایش دردناکند 

و تفسیر بادهایش آدم را به باد می دهد.

اهالی اینجا مگس ها را تقسیم می کنند

و میان عنکبوتهای جوان وعقایهای پیر

پیوسته جدالهای خونینی جریان دارد.

مورچه ها و موریانه ها

به همزیستی مسالمت آمیزی رسیده اند

بر سر تقسیم جنازه ها

و هر غروب چشم به راه قافله تابوت هایند.

من مدتی است در زمین پرسه می زنم

و احساس می کنم زمین چیزی کم دارد

عصایی نیست که دریا را بشکافد

و درختی نه

که باور روشن را تفسیر کند.

مردم گوساله را خورده اند و

استخوانهایش را هم خاک کرده اند. 

صدایی دیگر در کوهی نمی پیچد.

من مدتی است در زمین پرسه می زنم

زمین چیزی نه

چیزهایی کم دارد

و مسیرش را در کهکشان گم کرده است. 

من 

مدتی است در زمین پرسه می زنم.  

خانه ام ابری ست
یکسره روی زمین ابری ست با آن.
 
از فراز گردنه خرد و خراب و مست
باد می پیچد.
یکسره دنیا خراب از اوست
و حواس من!
 

آی نی زن که تو را آوای نی برده ست دور از ره کجایی؟
 
خانه ام ابری ست اما
ابر بارانش گرفته ست.
در خیال روزهای روشنم کز دست رفتندم،
من به روی آفتابم
می برم در ساحت دریا نظاره.
و همه دنیا خراب و خرد از باد است
و به ره، نی زن که دائم می نوازد نی، در این دنیای ابراندود
راه خود را دارد اندر پیش.

چون عمر بسر رسد چه شیرین و چه تلخ

پیمانه که پر شود چه بغداد و چه بلخ

می نوش که بعد از من و تو ماه بسی

از سلخ به غره آید از غره به سلخ

هر ذره که در خاک زمینی بوده است

پیش از من و تو تاج و نگینی بوده است

گرد از رخ نازنین به آزرم فشان

کانهم رخ خوب نازنینی بوده است

هر سبزه که بر کنار جویی رسته است

گویی ز لب فرشته خویی رسته است

پا بر سر سبزه تا بخواری ننهی

کان سبزه ز خاک لاله رویی رسته است

می نوش که عمر جاودانی این است

خود حاصلت از دور جوانی این است

هنگام گل و باده و یاران سرمست

خوش باش دمی که زندگانی این است

نیکی و بدی که در نهاد بشر است

شادی و غمی که در قضا و قدر است

با چرخ مکن حواله کاندر ره عقل

چرخ از تو هزار بار بیچاره تر است